Delen via sociale media

Passie

Gepost 2018/08/20

Passie

 

De beroemde psychiater en bewustzijnsonderzoeker Stanislav Grof (1-7-1931, Praag) deed als jonge coassistent in de psychiatrie als proefpersoon mee aan een onderzoek naar de eventuele therapeutische effecten van LSD. Deze ervaring veranderde zijn leven drastisch. In zijn bijdrage in het boek Bezielde Kosmos van Ervin Laszlo schrijft hij hierover: ‘toen een indringende ervaring die slechts enkele klokuren duurde mijn persoonlijke en beroepsmatige leven ingrijpend veranderde. Tijdens deze sessie en vooral ook tijdens de culminatieperiode ervan kreeg ik een overweldigende en onbeschrijfelijke ervaring van kosmisch bewustzijn. Deze wekte in mijn innerlijk een brandende, levenslange weetgierigheid ten aanzien van holotrope toestanden.’ (veranderd bewustzijn) Het vormde de grondslag voor een jarenlang en zeer intensief onderzoek naar wat hij noemt transpersoonlijke psychologie. Hij zegt zelf in het begin geworsteld te hebben met de diverse ervaringen die hij opdeed tijdens zijn LSD sessies. Hij schrijft: ‘Feitelijk ervoer en observeerde ik dingen die binnen de context van het wetenschappelijk beeld waarmee ik was grootgebracht als onmogelijk werden beschouwd.’ Tot zover Stanislav Grof, een zeer interessante man die gesloten deuren in de psychiatrie heeft geopend.

Ik heb hetzelfde ervaren. In de jaren 70 voegde ik me bij een groep Engelse hippies, onder de indruk van hun ideologie. Hun afkeer van kapitalisme en materialisme, geld, bezit, status, macht en technologie, volgens hen leidend tot onnatuurlijkheid, kunstmatigheid en milieuvervuiling, sprak mij zeer aan. Tevens hun afkeer voor burgerlijkheid en een overmaat aan regels en beperking tot onvrijheid, onderdrukking van gevoelens en ideeën, wat leidt tot geestelijke leegheid. Ze verzetten zich tegen liefdeloosheid, geweld, oorlog en discriminatie. Geweldig en tegenwoordig eigenlijk zeer actueel. Enfin, het onvermijdelijke gebeurde: ik liet me overhalen tot het gebruiken van LSD. En net als Grof was wat ik ervoer tijdens die trip ongelooflijk en beangstigend tegelijkertijd. Daarna heb ik het nog enkele keren geprobeerd. Toen was ik het zat. Ook ik worstelde met het verwerken van de diverse onvoorstelbare dingen opgewekt door de geestverruimende middelen. Maar het leven ging door. Toch smeulde er iets in mijn binnenste, maar ik wist niet wat. Daar kwam ik vele jaren later door toeval achter.

Ik heb op de middelbare school, toen nog de Mulo, de klassieke natuurkunde gehad. Ineens – ik weet niet meer wat de trigger was, maar ik denk het formidabele boek De slinger van Foucault van Umberto Eco – raakte ik geïnteresseerd in de moderne fysica. Er ging een wereld voor me open. Want de wereld van de kwantumfysica is vreemd en absurd en tart ons gezonde verstand. En hoe raar het ook klinkt: plotseling ontdekte ik een link met wat mijn verruimd bewustzijn had ervaren tijdens de LSD sessies. In de kwantumfysica is sprake van verstrengeling: 2 deeltjes die ooit een interactie hebben gehad, blijven deze houden ook al zijn ze lichtjaren van elkaar verwijderd. Er is sprake van non-lokaliteit: een deeltje kan tegelijkertijd op meerdere plaatsen tegelijk zijn. Er is sprake van dualiteit: een deeltje kan tegelijkertijd deeltje of golf zijn. Tijd en afstand bestaan niet meer. Alles is verstrengeld. Ik kan me nog levendig herinneren dat ik in een bos zomaar ergens op de grond was gaan zitten. Plotseling was mijn lichaam verdwenen in die zin dat het opgegaan was in de omgeving, ik was er 1 mee. Maar ’ik’, degene die dit alles ervoer, was er nog, ergens in de lucht. Wat op de bosbodem lag: takjes, dennenappels, blaadjes, bewoog met een ongelooflijke vaart dwars door elkaar heen en liet een soort lichtende sporen achter in…ja wat? Ik kan me ook nog herinneren dat ik bovenop een soort duin zat en mijn 2 vrienden zocht. Plotseling zat ik op een andere heuvel. De verplaatsing en de tijd die dit in beslag zou hebben moeten nemen, was verdwenen. Wanneer ik ergens stond en 1 kant opkeek zag ik een bepaalde wereld, draaide ik me om dan zag ik een heel andere wereld. Ook weet ik nog dat ik ergens op een hoog punt stond met de armen in de lucht in aanbidding en de zon bekeek die onderging. Op dat moment was ik de Oud Egyptische farao Achnaton die de zonneschijf als enige god aanbad. Voorts heb ik ervaringen gehad op het gebied van parallelle werelden en andere kosmische gedachten. Jarenlang begreep ik dit alles niet en deed het af als hallucinaties. Tot ik dus die link zag met de kwantumfysica. Het was absurd, hoe kan een mens zoiets ervaren als wat op elementair niveau bestaat? Maar net als bij Stanislav Grof was een passie geboren, in mijn geval voor de werking van de menselijke hersenen, het bewustzijn en de kwantumfysica. Onze zintuigen en hersenen creëren een wereld van vaste objecten en ruimte en tijd. Werkt dit alles anders, door wat voor oorzaak dan ook, dan ervaar je andere werelden, die wel degelijk bestaan. Sjamanen bijvoorbeeld kunnen buiten hun lichaam treden en overal naartoe reizen. Er zijn vele gevallen bekend van uittredingen en andere zaken, wat in het Westen paranormale verschijnselen worden genoemd. Het bewustzijn van de mens is dus tot veel meer in staat dan we denken. En wat mij het meest trof waren de ervaringen van LSD gebruikers zoals beschreven in het formidabele boek Het holografisch universum van Michael Talbot. Stalisnav Grof schrijft over mensen die tijdens sessies zich identificeerden met andere mensen, planten, stenen en zelfs elektronen. Ik was verbluft.

Gelukkig zijn stoffen als LSD op een gegeven moment verboden. Ik zou ook niemand aanraden het te gebruiken. Sta je, om het zo maar even te noemen, psychisch niet al te sterk in je schoenen, dan kan het de rest van je leven allerlei psychoses veroorzaken. Ook ik heb daarmee geworsteld. Om eerlijk te zijn – uiteindelijk is het niet iets om je voor te schamen – heb ik last gekregen van angstaanvallen en kreeg een zogenaamde dwangstoornis. Ik heb meerdere malen therapie moeten ondergaan – met enig succes – en kon een vrij normaal leven leiden. Eigenlijk zou ik trots moeten zijn op het feit dat ik met deze stoornis – die nooit helemaal is verdwenen – in staat was te werken en allerlei opleidingen te volgen. Met succes. Ik zou trots moeten zijn op het feit dat ik boeken schrijf. En daarin zaken beschrijf die ik zonder mijn ervaringen van een verruimd bewustzijn nooit zo goed zou hebben begrepen. Als ik namelijk iets goed kan visualiseren, als het ware voor me kan zien, dan valt het kwartje. De ervaringen die ik opdeed met mijn verruimd bewustzijn – net als bij Stanislav Grof en overigens ook de astronaut Edgar Mitchell die een kosmische openbaring kreeg in de ruimte – hebben me dus aangezet tot het bestuderen van de meest fascinerende stof als het menselijk denken, het bewustzijn en de kwantumfysica. Het is een ware passie geworden, waar ik dagelijks van geniet.