Delen via sociale media

Titel van nieuwe bericht

Gepost 2019/04/28

Is alles een soort gigantisch computergame?

 

Onlangs las ik een artikel van ene Rizwan Virk, een computerwetenschapper. Hij beweert dat we in een soort van computersimulatie leven. Hij is niet de eerste die dit beweert. Er zijn ook nog diverse natuurkundigen die beweren dat we in een soort hologram leven, dat alles een holografische projectie is. Maar deze meneer Virk is een computerwetenschapper en niet de eerste de beste.

Ik ben hierover na gaan denken. Volgens mij houdt Rizwan geen rekening met de vrije keuze. Dit is een van de geweldigste eigenschappen van de mens: de vrije keuze. Stel je eens voor dat we dat niet zouden hebben! En we maken de hele dag, bijna constant keuzes. Het zoemt als het ware continue in ons brein. Zal ik een stuk chocolade of een appel nemen? Ondertussen speelt zich - dit alles in luttele seconden terwijl we ook nog dingen doen, bijvoorbeeld de vaatwasser leegruimen - van alles af in ons brein. Chocolade is lekker, ik heb er echt trek in, maar een appel is gezonder. Hoewel, ik eet toch gezond? Uiteindelijk valt de keuze op de chocolade, omdat ik geen zin heb om die appel te schillen. En de dag gaat verder met ik weet niet hoeveel keuzes. Zal ik mijn vriendin nu bellen of morgen? Heb ik zin in dat programma over reizen of een detective? Ik moet de planten nog water geven, zal ik dat nu doen, het is nog licht buiten? Enzovoort, enzovoort. Er leven bijna 7 miljard mensen op aarde die allemaal tijdens een dag meerdere keuzes maken. Een week telt 7 dagen, een maand 30 of 31 dagen, een jaar 12 maanden. Reken dat eens uit! 7 miljard keer! Heb ik het alleen nog maar over een jaar! Hoe kan een computerprogramma, hoe geavanceerd ook, dit allemaal voor elkaar krijgen? Hoe kan iets van buitenaf van invloed zijn op de persoonlijke keuzes van een mens? Dat kan niet. Althans, volgens mij.

Hetzelfde probleem heb ik met die holografische projectie. Alles wat zich afspeelt op de aarde – om het voor het gemak en de beeldvorming maar even daarbij te houden – zou een holografische projectie zijn van verschijnselen die zich voordoen op een ver afgelegen soort schil rond de ruimte. Om maar weer die vrije keuze te gebruiken: hoe kan een verschijnsel op een ver afgelegen schil veroorzaken wat ik tijdens een dag aan keuzes maak? Hoe kan een natuurkundig proces, een verzameling aan informatie er voor zorgen dat ik, omdat die auto wel heel erg hard rijdt, besluit niet de straat over te steken.

Dit alles zou betekenen dat de mens als het ware een soort marionet is. Een poppetje aan touwtjes, overgeleverd aan de grillen van een gigantisch computerprogramma of een holografische projectie. En die gedachte vind ik niet leuk.